Bazı duygular vardır, adı konmaz…
Bazı cümleler vardır, sadece hissedilir.
Bu kitap; söylenemeyenlerin, yarım kalanların ve içe atılanların sesi.
Belki bir sayfada kendini bulacaksın…
Belki de hiç söyleyemediklerini. Herkesin içinde susturduğu bir hikâye vardır.
Bu kitap, o sessizliğin kelimelere dönüşmüş hâli.
Elvan, duygularını kelimelerle anlatmayı seven bir yazar. Bu kitap, iç dünyasının ilk yansıması.

Kalp Ağacı, 2017’den 2026’ya uzanan şiirlerde gurbet, kayıp, aşk ve zamanın izlerini bir arada taşıyor. Bazı şiirler özlemden doğar, bazıları acıdan, bazıları hayatın tam ortasından. Bu kitaptakiler her birinden.

GÜNEŞİME

Oğlum,
Güneşim,
Kimseler anlamasa da seni
Ben varım sıra dağlar gibi ardında.
Kimseler sevmese de seni, 
Yüreğim ayaklarının altında. 
Kimse tutmasa da elinden, 
Hayatta,
Ölümde,
Ve hatta kıyamette, 
Anacığın hep
Ama hep yanında...
 

MEMLEKET KOKAN ŞİİRLER: Toprak, Vefa ve Hakikat Üstüne

Bu eser, günlük hayatın gürültüsünden, mısraların irfanına uzanan çetin bir hayat mücadelesinin, bir “hakikat müdafaası” olarak kâğıda dökülmüş vesikasıdır Anadolu'nun bağrına uzanan bu yolculukta, sadece şiirleri değil; bir ömrün süzgecinden geçen sitemi, vefayı ve derin bir memleket sevdasını bulacaksınız.

Neden mi yazdım? Çünkü bazen susmak, konuşmaktan daha ağır gelir insana. Kalabalıkların içinde ruhumuzun kimsesiz kaldığını, modern dünyanın bizi bizden kopardığını gördüğüm için yazdım. Bir öğretmen olarak genç zihinlere yön verirken, bir şair olarak da gönüllere mısraların irfanıyla dokunmak istedim. Toprağımızın bereketini, sitemimizi ve hiç bitmeyen memleket sevdamızı kâğıda döktüm. Camdan ekranlara hapsolmuş bir nesle, özündeki o tertemiz vakarı hatırlatmak istedim.
Bu kitapta yankılanan ses, şu mısraların ta kendisidir:

Kaldırımların Sırdaşı

 “Gece; simsiyah bir dev, üzerime abanan,

 Ben; bu ıssız yollarda, kendi ruhunda yanan!

 Serinlik bir hançer gibi, değerken tenime,

 Yalnızlık; sadık bir dost, çökmüş bedenime.”

Diyerek hislerimi kâğıda döktüm.

Çıktığım bu yolda; her mısrayı bir alın teri, her kıtayı bir gönül yarası bildim. Eğer siz de modern dünyanın gürültüsünde ruhunuzun kimsesiz kaldığını hissediyorsanız, bu sayfalar sizin için bir sığınak, hakikate açılan bir kapı olacaktır.

Esenlikle Kalın.

“Şekerden bir şato kurdum avuç içlerimde. Sonra elimi güneşe yaklaştırıp erimesini izledim zevkle...”

Bu sayfalar; gamsız bir dünyaya sığamayan, şekerden şatolarını güneşin altında eriten bir ruhun iç dökümüdür. Viya Böyle; aynaların sustuğu, maskelerin düştüğü ve sadece çıplak hakikatin kaldığı o anları anlatıyor.

Sahi, düşmüş mü melekler yoksa biz mi cennetten? Artık değil denilen zamanların, kaybedilen umutların ve inatla iyi kalma mücadelesinin ta kendisi...

Yazar, henüz yüzünü göremediği “nasibine” mektuplar yazarken, okuru da bu kozmik yetimliğe ortak olmaya davet ediyor.